Ένας τρυφερός κύκλος

Αυτός είναι ο κύκλος που σχηματίζουν οι βέρες γάμου, με το μοναδικό συμβολισμό που κρύβουν. Έναν συμβολισμό γεμάτο αγάπη, τρυφερότητα και μια πληθώρα άλλων συναισθημάτων. Το πιο ξεχωριστό από όλα τα δαχτυλίδια που υπάρχουν σε μια γυναικεία κοσμηματοθήκη (ίσως πιο πολύ και από το μονόπετρο της πρότασης γάμου). Οι δυο αυτοί κύκλοι που συμβολίζουν το κοινό ταξίδι της ζωής ενός ζευγαριού, οι δύο κρίκοι της αλυσίδας δυο ζωών που ενώνονται και πορεύονται μαζί ενάντια σε κάθε δυσκολία. Οι βέρες λειτουργούν ως σύμβολο της ένωσης του άντρα και της γυναίκας, «δηλώνοντας» ότι ο άνθρωπος που φοράει βέρα είναι παντρεμένος και αφοσιωμένος στο άλλο του μισό.

Η ιστορία της βέρας χάνεται βαθιά μέσα στο χρόνο, ενώ κανένας δε μπορεί να πει την ακριβή ηλικία αυτού του τύπου δαχτυλιδιού. Πιθανολογείται ότι οι βέρες γάμου πρωτοεμφανίστηκαν στην αρχαία Αίγυπτο, πριν από περίπου 4800 χρόνια. Το κυκλικό τους σχήμα συμβόλιζε την αιωνιότητα και το άπειρο. Σε πρώτη φάση, οι βέρες ήταν κατασκευασμένες από σπαρτά, βούρλα και καλάμια, που αναπτύσσονταν και μαζεύονταν στις περιοχές γύρω από το Νείλο. Στη συνέχεια, πλέκονταν σε δαχτυλίδια και κοσμούσαν τα δάχτυλα. Το κυκλικό σχήμα δήλωνε το αιώνιο όχι μόνο στον Αιγυπτιακό πολιτισμό αλλά και σε πολλούς άλλους αρχαίους πολιτισμούς. Παράλληλα, η τρύπα στο κέντρο του δαχτυλιδιού είχε έναν επιπλέον συμβολισμό. Επρόκειτο για μια πόρτα, είσοδο και αφετηρία πραγμάτων τόσο γνωστών όσο και άγνωστων στη μετέπειτα ζωή. Γρήγορα, τα φθαρτά υλικά των δαχτυλιδιών αυτών αντικαταστάθηκαν από δέρμα, κόκκαλα και ελεφαντόδοντο. Μάλιστα, όσο πιο ακριβό και πολύτιμο ήταν το υλικό κατασκευής, τόσο μεγαλύτερη ήταν και η αγάπη προς το πρόσωπο της αποδέκτριας του δαχτυλιδιού -κάτι που ισχύει ακόμη και στις μέρες μας.

βέρες γάμουΣύμφωνα με άλλες πηγές, το γαμήλιο αυτό δαχτυλίδι πρωτοεμφανίστηκε στους Ρωμαίους. Η υπόθεση αυτή είναι σχετικά αβέβαιη, όμως ένα είναι το σίγουρο. Οι βέρες απέκτησαν έναν άλλο συμβολισμό στο ρωμαϊκό πολιτισμό, αυτόν της ιδιοκτησίας. Οι Ρωμαίοι με τα δαχτυλίδια αυτά διεκδικούσαν και δήλωναν την κατοχή της γυναίκας στην οποία το προσέφεραν.

Οι βέρες γάμου ως έθιμο υιοθετήθηκαν από τους χριστιανούς γύρω από 860 μ.Χ. και χρησιμοποιήθηκαν στις γαμήλιες τελετές. Στην αρχή, διακοσμούνταν με διάφορα σχέδια, όπως δυο ενωμένα χέρια, σκαλιστά περιστέρια και λύρες. Η εκκλησία, όμως, αποδοκίμασε τα σχέδια αυτά και έτσι σταδιακά, κατά το 13ο αιώνα, οι βέρες και τα δαχτυλίδια υπόσχεσης γάμου απέκτησαν πιο λιτές και μινιμαλιστικές γραμμές, αντίστοιχες με τις σημερινές.

Μέσα στην πορεία των χρόνων, οι βέρες φορέθηκαν σε διαφορετικά δάχτυλα, συμπεριλαμβανομένου ακόμη και του αντίχειρα. Σύμφωνα με μια παράδοση που προέρχεται από τους Ρωμαίους, οι βέρες έπρεπε να φοριούνται στον αριστερό παράμεσο, εξαιτίας μιας πεποίθησης ότι οι φλέβες του αριστερού χεριού οδηγούν κατευθείαν στην καρδιά. Οι φλέβες αυτές μάλιστα ονομάστηκαν «vena amoris», δηλαδή φλέβες της αγάπης. Φορώντας το δαχτυλίδι σε αυτό το σημείο, το ζευγάρι «ένωνε τις καρδιές του». Σύμφωνα με μια άλλη ερμηνεία, οι βέρες φοριούνται στον παράμεσο για διαδικαστικούς και τελετουργικούς λόγους. Κατά τη διάρκεια της τελετής, οι ιερέας κρατώντας τη βέρα, λέει «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, Αμήν» αντιστοιχίζοντας κάθε μέλος της Αγίας Τριάδας σε ένα δάχτυλο. Η βέρα, λοιπόν, μπαίνει στο τέταρτο δάχτυλο.

Όποια, όμως, και αν είναι η ιστορία της βέρας, όποια κι αν είναι η ερμηνεία του δαχτύλου ή του χεριού που φοριέται, το μόνο σίγουρο είναι ότι πίσω από ένα ζευγάρι βέρες κρύβεται πάντα μια ρομαντική ιστορία αγάπης.

Πηγή: Verorama.gr